مردی که عطر و بوی امام می‌داد

مجید محبوبی

میرعلّام به طرف پنجره سر برگرداند. ستارگان در قاب پنجره می‌درخشیدند. شب از نیمه گذشته بود. مثل هر شب مطالعه ی درسش را تمام کرد. شعله ی لرزان شمع با فوت آرامش خاموش شد. سکوت دلپذیری در فضای مدرسه موج می‌زد. دلش می‌خواست باز از پله ها پایین برود، درحیاط مدرسه قدم بزند؛ ولی نرفت. ترجیح داد در ایوان پشتی بنشیندو به حرم امام علی نگاه کند. .هیچ چیز مثل نگاه کردن به مرقد پاک و مطهر امام برای او لذت بخش نبود . طلبه ها به حجره ای که او داشت، حسرت می خوردند . بارها از او خواسته بودند که حجره اش را با انها عوض کند؛اما او قبول نکرده بود.

شب سفره ی پر از مروارید خودش را بر آسمان نجف پهن کرده بود. ستاره های ریز و درشت، با شهاب هایی که گاه گدار از غربال آسمان  می گریختند و نرسیده به زمین خاموش می شدند. چقدردوست داشتنی بود غور در آسمان نجف،غور در آسمان دل، غور در آشیانه ی مهر یعنی حرم ! میر علّام در تفکری عمیق و لذتی بی پایان، پلک هایش را بست. آوازجیرجیرک ها از دور و نزدیک به گوش می رسید. لالایی شب های تنهایی. شب های خستگی از درس و بحث. شب هایی که خستگی نیز برای خودش لذتی داشت. پلک هایش گرم شد. خواب در چشمان خسته اش لانه کرد؛ اما لحظاتی نگذشت که صدایی غریب و ناشناخته او را از خواب پراند . صدای چه بود ؟ که بود؟نمی دانست. بر خاست و خیره حرم را نگاه کرد. بیشتر نگران قندیل ها بود. چشم هایش را مالید و دوباره نگاه کرد و ناگهان شبح مردی را دید که به طرف در ورودی حرم پیش می رود . پشت دیواره ایوان قایم شد .یقین کرد دزدی است که سراغ قندیل ها آمده است . با خود گفت:« ناکارش می کنم ، مگر این که از روی جنازه من رد شود و برود قندیل های حرم را بدزدد!»

سرک کشید و دوباره نگاه کرد.شبح همچنان آرام و ساکت جلو می رفت.اگر دزد را می گرفت می توانست از استادش مقدس اردبیلی جایزه بزرگی بگیرد. او هم استاد حوزه بود و هم امورات حرم را به عهده داشت. تقریبا همه کاره ی شیعیان ایشان بود. باید تلاش خودش را می کرد و نمی گذاشتد دزد در برود. اندیشید:«اگر خودم هم نتوانستم، صدایم را بلند می کنم تا همه اهل نجف بریزید این جا! نباید که گذاشت دزد سالم از این جا برود!»

شبح مرد در تاریکی پیش رفت و به در حرم رسید . بی صدا و در سکوت در بزرگ حرم باز شد. ضربان قلب میر علّام تندتر زد: «نکند نتوانم از پسش بربیایم !» مرد که رفت ،او نیز آرام از لبه ایوان گرفت و بلند شد. سپس بالاپرید وکمی روی دیوار چهاردست و پا راه رفت. بعد ازلبه دیوار آویزان شد و آرام به حیاط حرم لغزید. با رسیدن شبح به هر دری، انگار در خود به خود باز می شد و او جلو می رفت. قلب میر علّام داشت از سینه اش بیرون می پرید.«خدایا این کیست ؟ اگر دزد بود قفل ها را با کلید باز می کرد، یا می شکست، این که بدون هیچ زحمتی دارد پیش می رود!»

شبح به داخل رواق که رسید ایستاد. سلام کرد. انگارصدایی هم از درون به گوشش رسید؛ ولی او خیلی مطمئن نبود که صدایی از درون شنیده است. جلوتر رفت و در زیر دیواره سنگی نزدیک رواق نشست و گوش خواباند. دو نفر داشتند با هم آرام صحبت می کردند. دوباره به خودش جرأت داد تا نزدیک تر بخزد. هر چه نزدیک تر می شد صدا آشناتر به نظر می رسید.«خیلی شبیه صدای آقاست!» مقدس اردبیلی را می گفت. باز هم جلوتر خزید و دیگر شک نکرد.خود خودش بود. استاد داشت در مورد مساله ی علمی با کسی صحبت می - کرد.«عجب اشتباهی کردم من!خدا مرا ببخشید،‌‌‌‌‌ ببین چه کسی را با دزد اشتباهی گرفتم،خوب شد که حرکتی از خودم نشان ندادم؛ وگرنه دیگر نمی توانستم سرم را پیش استاد بلند کنم!»

آرام آرام عقب برگشت. وقتی مطمئن شد استاد صدای پاهای او را نخواهد شنید بیرون صحن دوید و منتظر ماند. چنان هیجان زده بود که نمی توانست در مورد چیزی که دیده بود فکرکند. فقط می خواست ببیند استاد در این وقت شب با چه کسی درداخل ضریح امام قرار داشته است. بیرون صحن،پشت تنه نخلی کهن قایم شد.صدای جیرجیرک ها همچنان یکنواخت به گوش می رسید.میر علّام منتظر خروج استاد از حرم بود.مدتی گذشت. ناگهان استاد سرفه آرامی کرد و از در حرم بیرون آمد. میر، دنبال استاد راه افتاد و سایه به سایه او حرکت می کرد. استاد از کوچه پس کوچه ها گذشت و از شهر خارج شد.

همه چیز برای میرعلّام مشکوک بود.«آقا‌دراین وقت شب کجا می رود،در بیابان چه کار دارد ؟ من باید از همه چیز سر در بیاورم!»

مسیر مسجد مقدس کوفه بود. مسجدی که امام علی درمحراب آن به شهادت رسیده بود. میر پا برهنه هیجان زده به دنبال استاد راه می رفت.«به گمانم می رود آنجا عبادت کند؛ ولی در این وقت شب چرا، لابد یک سری در کار است!»

رسیدند به مسجد کوفه. تاریکی مطلق بر همه جا سایه افکنده بود. چشم چشم را نمی دید. استاد از در مسجد کوفه که وارد شد، یک راست به طرف محراب رفت. میرعلّام نیز سریع خودش را به مسجد رساند و پاورچین پاورچین به طرف محراب رفت. نرسیده به محراب در پشت ستونی قایم شد. صدای مردی به گوش می رسید که نماز می خواند. تا به حال چنین صدای زیبا و لطیفی نشنیده بود. چنان دلنشین بود که میرعلّام آرزو کرد که کاش می توانست پیشش برود، از نزدیک صدایش را بشنود و به چهره اش نگاه کند. پشت ستون نشست و گوش خواباند. باز صدای استاد را شنید، داشت با مردی که نمازش تازه تمام شده بود حرف می زد. در مورد همان مسأله علمی که در حرم با کسی حرف زده بود. عقلش به جایی قد نداد. هنوز نمی دانست چه شده است.فقط احساس می کرد دارد آرام آرام رازی را کشف می کند.

ادامه دارد.....

بیا که باز مرا بی قرار خواهی کرد

به یک اشاره زمین را بهار خواهی کرد

کمان و تیر بگیر و به کوی عشق بیا

عقاب کوه احد را شکارخواهی کرد